Uit het leven van een Vlaamse duivenmelker (kleine kroniek).

35-w832-r832-468-37b7cf3

“Geef me zaad, geef me zaad, veel maanzaad”, koerde ze. De oude man ontwaakte langzaam uit zijn droom en wentelde zich nog eens onder het warme donsdeken. Hij waande zich op die zaterdagmorgen, een ochtend met veel ochtendgrijs, nog op zijn duivenkot tussen zijn blauwe en geschelpte duiven. De morfinespuit van vijf milligram, die de pas afgestudeerde verpleegster hem juist had toegediend, zorgde ontegensprekelijk voor een rustgevend gevoel. Dat de blauwe papaver hem voor de tweede maal in zijn leven een grote dienst bewees, daarvan had de dementerende bejaarde echter geen vermoeden meer. Alzheimer had hem reeds overmeesterd in de middenfase overmeesterd. Claudia, de verpleegster, zette nog een glas water op het nachtkastje en wandelde daarna rustig de kamer uit. Het gebit langs het glas zweeg in alle talen maar sprak toch boekdelen. We shall not sleep, though poppies grow. In Flanders fields […]

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s